حسين مسرّت
بزرگان پيشينۀ بىنشان
ز تو زنده شد نام ديرينهشان
(حسین مسرور)
پرچمدار زبان فارسى فردوسى است و پايندگى شعر پارسى از آنِ كوشش و پايمردى او و بىگزاف شايسته و بايسته است كه او را روانگر آب زندگانى در رگ هاى سترگ زبان پارسى بناميم و جوشش چشمه ادبيّات فارسى را از سر همّت او بدانيم، زيرا كه:
بسى رنج برده [است] در اين سال سى
عجم زنده كرده [است ] بدين پارسى
هنگامۀ يورش گستاخانۀ سپاهيان بيگانه و آن هنگام كه تيرهاى زهرآگين سپاه انيران هر دم فرو مىريزد، پرچم شكوهمند پارسى را بر دوش كشيدن و آنگه پهناى كارزار را با گام هاى مردانه پيمودن و افراشتنش بر فراز كوه بلند حماسه، پروايى بىاندازه مىخواهد.
بدون گزاف پهلوان راستين حماسۀ شاهنامه، خودِ فردوسى است كه گاه پيراهن رستم را پوشيده و زمانى جوشن گيو را زيبِ تن كرده است:
که رستم یلی بود در سیستان
منش کردهام رستم داستان
(منسوب به فردوسی)
فردوسى فرزند دلير ايران در كتاب شاهنامه با جامۀ پهلوانانش به جنگ با پروارگران بيگانه مىرود. پندارگرانى كه مىپنداشتند بيگانه ستايى و بيگانهسرايى روندى پايدار و پابرجاست و به پاى خوكان ريختند آن درّ گرانبها را، در آن زمان كه ايرانيان در دادگاه فرهنگ و نگهدارى ارزش هاى فرهنگى، سخنوران هرزهگو را به پاى ميز داد مىكشانند، بىگمان روسياه خواهند بود.
سخن از ستايش يا گزافهگويى نيست، سخن از شايستگى بزرگمردى است، كه سنگين وزنۀ شوق ميهندوستى را مردانه برداشت.
پرواز بر فراز آسمان سخن پارسى، در گرو شناختن و ارج نهادن بر فردوسى و حماسهاش آسان خواهد بود و بىگمان آن دمپرستانِ نان به نرخ روز خورِ گزافهگو، كه سنگينى گفتارشان را در گزينش و گزيدن واژههاى ريز و درشت بيگانه با زبان مردم مىدانند، جايى در ميان جاودان فرهنگ اين خاك و بوم نخواهند داشت.
و اين چنين است كه مىتوان بهترین و شيرينترين واژههاى پارسى را از لابهلاى نامور نامۀ دلنشين شاهنامه خواند:
كسى باشد از بختِ فيروز شاد
كه باشد هميشه دلش پُر ز داد
**
سخن چون برابر شود با خِرَد
روان سراينده رامش بَرَد
**
به گيتى به از مردمى كار نيست
بدين با تو دانش به پيكار نيست
**
به نیکی گرای و میازار کس
ره رستگاری همین است و بس
منبع: پیوست فرهنگی روزنامۀ اطلاعات
