رحمان مشتاق مهر- محمد حسین زاده
چکیده: ادبیات عصر مشروطه، در پی تحولات سیاسی و اجتماعی و شکل گیری جنبش مشروطیت، مضامین آزادی خواهی، عدالت جویی، قانون گرایی، وطن دوستی و احترام به حقوق انسان ها را در بر می گیرد.
ادیب الممالک، دهخدا، عشقی، عارف، فرخی یزدی و محمدتقی بهار نمایندگان شعر دوره ی مشروطه اند. از این میان، محمدتقی بهار، با تکوین جنبش مشروطه خواهی، در شمار مشروطه طلبان و انقلابیون جای می گیرد و با اشعار خود قیام مردم را همراهی می کند و تلاش های بی وقفه ی مردم ایران را برای رسیدن به حکومت قانون و عدالت و رهایی از نظام استبدادی، در شعر خود منعکس می سازد. مضامین شعری او همان مضامین ادبیات عصر مشروطه است.
این مقاله در پی تبیین و بررسی زندگی و شعر و دو مضمون عدالت خواهی و قانون گرایی در اشعار این شاعر وطنی است.
دانشکده علوم انسانی دانشگاه سمنان زمستان 1387 شماره 25
منبع: پرتال جامع علوم انسانی
