شخصیت عیسی مسیح در متون مانی

شخصیت عیسی مسیح در متون مانی

نویسنده: فرخ حاجیانی

چکیده: مانویت یکی از دو جنبش مهم در ایران عصر ساسانی است که در اوایل سدۀ سوم میلادی پدیدار شد و از همان آغاز، در ایران از سوی زردشتیان سنتی و متعصب با مخالفت شدید رو به رو شد و هنگام اشاعه و گسترش خود در روم نیز مسیحیان ارتدوکس با آن به ستیز و دشمنی برخاستند.

آیین مانی ترکیبی از دین های ایرانی، بودایی، سامی و مسیحی بود. کوشش پیروان و پرورش یافتگان مکتب مانی و شرح و توضیح عقاید وی سبب شد که مجموعه ای پربار و غنی از آثار زبانی و ادبی مانوی فراهم شود و به ادب فارسی نیز غنایی عظیم بخشد.

مانی بر این باور بود که حکمت او خلاصه و چکیدۀ همۀ حکمت های دین های پیشین است، و برتری خویش را در کتاب ها نوشته، اما دیگران خود چیزی ننوشتند و این وظیفۀ مهم را به شاگردان خویش واگذار کردند.

مانویان بر خلاف زردشتیان به سنت شفاهی توجه چندانی نداشتند، بلکه بیشتر بر نوشتن آثار و صورت مکتوب تأکید می کردند.

عیسی مسیح(ع) در مانویت، پسر خدا و پیام آور نور و رونایی است. او به ظاهر انسان در آمد و بر روی صلیب جان باخت تا به گونه ای نمادین رنج روح را در زندان تن بنمایاند.

مطالعات ایران 1387 بهار شماره 13

دریافت مقاله

منبع: پرتال جامع علوم انسانی

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.