نویسنده: عباس قدیمی قیداری
چکیده: در سالهای پایانی حکمرانی ناصرالدین شاه و دوران حکمرانی مظفرالدین شاه، تاریخ نویسی سنتی ایران به شیوه جدید، دگرگون شد. این دگرگونی، نتیجه ارزندهی ارتباط با اندیشهگران جدید اروپایی بود. میرزا فتحعلی آخوندزاده و میرزا آقاخان کرمانی از نخستین اندیشمندانی بودند که انتقاد تاریخی نوگرایی در تاریخ نویسی را به کار بردند و دیگران راه آنها را دنبال کردند. در این مقاله روند تکوین جریان انتقاد به تاریخنویسی سنتی در ایران عصر قاجار مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است.
منبع: پرتال جامع علوم انسانی
