منصور رستگارفسایی
باربد یکی از نامورترین هنرمندان ایران است که به شهرتی افسانه ای دست یافته و در متون حماسی و غنایی ایران با جلوه ای خاص مطرح شده است. داستان باربد در همه جا درآمیخته با نمادهای خاصی است که استقامت و پایگاه های مردمی هنرمند را به تماشا می گذارند و عشق و مهربانی و عاطفت انسانی را در هنر و زندگی مورد تاکید قرار می دهند. فردوسی، داستان جلوه گری او را در صحنۀ هنر ایران زمین چنین بازگو می کند:
«در بیست و هشتمین سال پادشاهی خسروپرویز، خنیاگری به نام باربد به درگاه شاه ایران خسروپرویز آمد و هنرنمایی کرد، اما «سرکش»، خنیاگر دربار، به باربد رشک برد و سالاربار شاه را درم و دینار داد، باربد را به درگاه راه ندهد. باربد چاره ای اندیشید و به باغ شاه رفت و با باغبان او دوستی گرفت و چون خسروپرویز بدان باغ آمد تا دو هفته را در شادی بگذراند، باربد جامه های سبز پوشید و با ببط و رود خویش، بر سروی بزرگ و انبوه رفت و در آن نهان گشت و چون شاه به بزم نشست و شراب نوشید و شب فرا رسید، باربد:
سرودی به آواز خوش برکشید / که اکنون تو خوانیش«دادآفرید»
بزم نشینان، شگفت زده شدند و شاه، کسان به جست و جوی نغمه سرا فرستاد، اما او را نیافتند، پس باربد دستان «پیکارکرد» و «سبز در سبز» را بنواخت و بار دیگر شاه به جست و جوی وی فرمان داد….
فصلنامه نامه انجمن 1380 شماره 4
منبع: پرتال جامع علوم انسانی
